Kinderen en echtscheiding

Er zijn maar weinig scheidingen die zonder boosheid en frustratie verlopen. Vaak voelt 1 van de 2 partners zich belazerd. Wanneer er kinderen in het spel zijn, is het belangrijk dat de ouders de eigen emoties kunnen gaan scheiden van hun ‘belang’, namelijk, dat de kinderen er niet de dupe van worden.

Hoe begrijpelijk de boosheid, de ergernis en de frustratie naar de andere partner ook kan zijn, meestal vinden de ouders oprecht dat de kinderen daar niet tussenin moeten staan.

In mediation wordt daarom goed naar die emotie gekeken; “zeg elkaar maar eens de waarheid, zeg maar eens wat je voelt”. Je zou kunnen denken dat dit niets oplost, maar dat doet het wel. Als die emoties nooit geuit zijn, gaat het straks via de kinderen.

Soms is er ook begrip bij de andere partner en die erkenning van de boosheid haalt de emotie niet weg, maar geeft het wel een ‘plek’. En die plek… die is niet bij de kinderen…

Ouders weten over het algemeen dondersgoed, dat de kinderen niet belast moeten worden met de ruzie tussen de ouders. Het is slecht voor het kind, maar uiteindelijk ook voor de relatie die je als ouder met je kind hebt. In mijn praktijk en vanuit privé-ervaringen heb ik al vaak gezien dat de ene ouder die de andere ouder maar steeds in een kwaad daglicht stelt, dit later als een boemerang terug krijgt, wanneer de kinderen zich bewust worden van de ‘andere kant’ van het verhaal.

Kortom, beperk je tijdens het echtscheidingsproces niet tot het even ‘zakelijk’ regelen van de kinderen. Leg ook de emotie op tafel. Als dit niet is gebeurd, en er later dus problemen blijven over de kinderen… ga dan opnieuw aan tafel en praat er over!