Conflict tussen vennoten

Zakelijke conflicten komen veel voor. Nog niet zo lang geleden jeukten mijn handen toen een vriend van mij met veel ruzie vertrok uit het bedrijf dat hij runde met een vennoot. De zaak liep uitstekend (na 1 jaar ieder E 150.000,- winst…). De persoonlijke irritaties waren echter zo hoog opgelopen, dat ook mijn advies om eens naar een mediator te gaan niet meer in vruchtbare grond viel. De zaak plofte.

Voor een soortgelijk conflict werd onlangs wel mijn hulp ingeroepen. Ook hier stonden vennoten op een punt om uit elkaar te gaan. Gelukkig realiseerden zij zich nog wel wat hun belang was: ze wilden allebei als ondernemer verder. En eigenlijk ook verder met dit bedrijf. Motivatie dus om er wat mee te gaan doen.

Naast het inventariseren van wat ze inderdaad ‘belangrijk’ vonden, vroeg ik hen waarom ze ooit samen waren gaan werken. Er bleek destijds, maar ook nu nog steeds, een duidelijke waardering voor elkaars capaciteiten te zijn. Ze vulden elkaar eigenlijk heel goed aan.

Toen de een dit over de ander opmerkte, klaarde de lucht al op; het uitspreken van enige waardering over wat de ander deed… tja, daar kwam het eigenlijk nooit van.

Waar het wel van kwam, was het uiten van de zaken waar men zich aan stoorde. De communicatie was bijna alleen maar negatief geworden.

Er kwamen inderdaad allerlei conflictjes naar voren. Al pratende bleken die conflictjes eigenlijk heel veel te maken te hebben met de problemen die men ondervond bij het managen van het personeel. De vennoten hanteerden allebei een andere leiderschapsstijl, en de werknemers speelden dit uit; als de ene ‘baas’ vervelend deed naar hen, dan gingen ze bij de andere baas zeuren. Te triest voor woorden, maar het leek wel een ‘gezin’; vader en moeder zijn inconsequent… de kinderen spelen ze uit!

Andere conflicten lagen in het proces op de werkvloer; een aantal praktische problemen die prima op te lossen zijn.

Na een eerste gesprek van 2 uur, waren de vennoten eigenlijk weer helemaal ‘on speaking terms’; er werd gelachen, goede voornemens gemaakt en samen vrolijk de deur uit.

Wel hielden we een 2e gesprek; Was de sfeer na 3 weken nog zo goed? Jazeker! Het ging prima! Ze hadden afgesproken dagelijks met elkaar, voor aanvang van de dag, te overleggen. En dat alleen al haalde veel spanningen weg.

Wel zagen ze problemen met het team; Hoe doe je dat nou? Hoe overleg je met hen? Hoe betrek je hen bij besluitvorming? Hoe blijf jij toch de baas?

We hebben het 2e gesprek daar nog wat voor gebruikt, maar ging feitelijk al te ver voor een mediation.

Duidelijk was wel dat de ontstane conflicten vooral voortkwamen uit een gebrek aan communicatie. Communicatie over ‘wat er moet gebeuren’, maar ook communicatie over ‘hoe het met je gaat…’.

Hoe soft dat ook mag klinken; als je als vennoten oog hebt voor elkaar en ook voor je werknemers, in de zin van ‘Hoe is het met je? Zit je een beetje lekker in je vel.., of is er iets?’, dan bereik je de doelen vaak veel beter. Ook een beetje waardering op z’n tijd… tja, dat hebben we allemaal nodig!

‘Met onwillige honden is het slecht hazen vangen’ zegt het spreekwoord.

Blijft toch ook een grappig fenomeen in relaties; of het nou gaat over vennoten of over partners in b.v. een huwelijk; vaak kies je elkaar uit omdat de ander je zo aanvult; je waardeert vaak in de ander wat je zelf niet hebt. Na een paar jaar vind je dat vanzelfsprekend geworden, en stoor je je er aan dat de ander niet zo is als jij….